|
Kronika jarmarku
1434
Książę elektor Fryderyk II oraz jego brat Zygmunt zezwalają miastu na zorganizowanie na dzisiejszym starym rynku wolnego jarmarku w jeden dzień każdego tygodnia włącznie z jarmarkiem „w dniu poprzedzającym Boże Narodzenie”. Przywilej ten dotyczy na początku wolnego jarmarku mięsnego. A ponieważ pomysł ten sprawdza się, jarmark wciąż jest organizowany a oferowany na nim asortyment towarów ulega rozszerzeniu. 1471
Szpitale Bartholomaispital, Maternispotal oraz Brückenhofspital fundują w ramach akcji dobroczynnej Rady Miejskiej dla ubogich i chorych strucle (Stollen) i bułki drożdżowe (Striezel).
1496
Rada Miejska rozpoczyna wypożyczanie za opłatą tak zwanych „Struzelbreter” czyli lad kładzionych na wózkach ręcznych, służących do sprzedaży drożdżówek lub wypieków świątecznych.
(Drzeworyt Adriana Ludwiga Richtera zatytułowany „Vom Christmarkte”)
Około roku 1500
Jarmark otrzymuje nazwę "Striezelmontag" i odbywa się w przedświąteczny poniedziałek. Z powodu żywego zainteresowania czas trwania jarmarku zostaje później przedłużony i trwa aż do Bożego Narodzenia.
1560
Zapisek w dokumentach Rady Miejskiej mówiący o zaproszeniu zgodnie ze starym obyczajem radnych miasta przez rządzącego ówcześnie burmistrza na wspólną ucztę składającą się ze strucli Stollen na koszt miasta. Aż do końca XVII wieku każdy radny miasta otrzymywał striezel na święta Bożego Narodzenia. W roku 1617 postanowiono zakończyć ten obyczaj zastępując go wypłatą pieniędzy, które od nazwy drożdżówki wciąż określano mianem „Striezelgeld”.
Od roku 1624
Następuje wzmożony sprzeciw miejscowych rzemieślników wobec konkurencji kupców z poza miasta. Rada Miejska uznaje jednak, iż konkurencyjnych sprzedawców należy wspierać, nie zaś wydalać z miasta. Dzięki temu jarmark wzbogacony o towary z innych saksońskich miejscowości zyskuje na różnorodności.
1631
Miśnieńscy garncarze dostarczają na jarmark zastawę stołową dla lalek i tym samym znakomity prezent gwiazdkowy dla dzieci.
1698
August Mocny zatwierdza prawo nakazu składu nałożone na obnośnych kupców oraz rzemieślników z Saksonii
1704
Lista kupców i rzemieślników wystawiających swe towary na jarmarku uwidocznia różnorodność oferty: sześciu garncarzy, ośmiu piekarzy pierników, dwóch złotników, dwóch kupców wyrobów szklanych, trzech nożowników, dwudziestu kupców wyrobów koronkowych, jedenastu tokarzy, dziesięciu szmuklerzy, jeden pończosznik, dwudziestu jeden kupców tkanin, jeden wytwórca kos, dziewięciu kupców drewnianych naczyń i ośmiu blacharzy.
Około roku 1700
Miejski sierociniec prowadzi na Strizelmarkt kramik z artykułami pończoszniczymi. Zaczęły pojawiać się drewniane zabawki i inne towary tokarskie. Kupcy towarów drewnianych oraz handlarze z kraju zaczęli oferować malowane zabawki, które nabyli od rodzin rzemieślniczych w Rudawach.
Około roku 1800
Obok drezdeńskiego Jarmarku Striezelmarkt do najbardziej znaczących w Niemczech jarmarków świątecznych zaliczają się także norymberski Christkindelmarkt, berliński Weihnachtsmarkt oraz Christkindches Markt we Frankfurcie.
1853
Malarz Ludwig Richter tworząc swój drzeworyt zatytułowany "Ausverkauf wegen Geschäftsaufgabe” (Wyprzedaż z powodu likwidacji sklepu) wystawia pomnik dzieciom, które podczas jarmarków sprzedawały figurki kominiarczyków. Mała postać „śliwkowego ludzika” (Pflaumentoffel) staje się symbolem drezdeńskiego jarmarku.
(Striezelmarkt przy kościele Frauenkirche)
1910
Sprzedawanie towarów na jarmarku przez dzieci zostaje zabronione.
1937
Na dziedzińcu Stallhof, pomiędzy bramą Georgentor oraz budynkiem Johanneum, odbywa się "Nostalgiczny Striezelmarkt” z saksońskimi wyrobami według historycznego wzoru. Historia jarmarku ukształtowana została przez zmieniające się miejsca jego położenia - Altmarkt, Neumarkt, Hauptstrasse, Postplatz, Johanngeorgenallee, Antonsplatz, Stallhof, Stadthalle, Theaterplatz, Weiße Gasse i Fucikplatz (obecnie Straßburger Platz) a potem znów Altmarkt.
|